Wyspa sprzątaczek

Wyspa sprzątaczek

Milena Moser

przeł. Alicja Buras

Noir sur Blanc

1997  Warszawa

 

wyspa_sprzataczek_sklep

 

 Ta książka kilka razy uratowała mi życie. Gdy walczyłam z pracą roczną w Bibliotece Uniwersyteckiej, leżała w zasięgu wzroku w wolnym dostępie. Przygnębiona słabymi postępami, zaczęłam ją czytać i przywróciła mi siły. Powtórzyło się to później.

 Główna bohaterka „Wyspy sprzątaczek”, Irma tańczyła w balecie jako dziewczynka. Rosła coraz wyższa, miała coraz większe stopy, aż nie mogła kupić baletek w swoim rozmiarze. Poszła na uniwersytet, zakochała się w profesorze. Zamieszkali razem, wkrótce porzucił ją dla młodszej. Irma rzuciła studia i pracuje jako sprzątaczka. Zna stan, w którym tygodniami jesz paskudne mrożonki i słodycze, nie ścielisz łóżka i oglądasz filmy pijąc słodki alkohol (w jej przypadku: Ramazzotti). Jest w rozpaczy, żyje z tą rozpaczą. Potrafi jednak znaleźć w sobie siłę, żeby z tej rozpaczy wyjść, potrafi otoczyć opieką kogoś od niej słabszego, potrafi odzyskać smak życia (i to dosłownie, bo uczy się dobrze gotować). Potrafi posprzątać nie tylko w zamożnych zuryskich mieszkaniach, potrafi także posprzątać w życiu.

 Bogate, spokojne kraje zazwyczaj traktowane są przez pisarzy podejrzliwie. Także Milena Moser (ur. w 1963 w Zurychu) zagląda pod podszewkę stereotypu zorganizowanej, zdyscyplinowanej Szwajcarii, czyni to z brawurowym humorem. („Kiedy się pracuje, popełnia się błędy!” W ten sposób pani Schwarz komentowała każde stłuczone szkło. Zdanie to miało sens również, gdy się je odwróciło. Odkąd Irma to zrozumiała, ograniczała się do popełniania błędów.) Jeśli potrzebujecie ratunku w ten mroczny listopad, przeczytajcie.

Agnieszka Drotkiewicz

drot2Agnieszka Drotkiewicz – pisarka. Autorka czterech powieści (Paris London Dachau, Dla mnie to samo, Teraz, Nieszpory) oraz zbiorów rozmów (dwa wspólnie z Anną Dziewit – Głośniej! Rozmowy z pisarkami, Teoria trutnia i inne; sama –  Jeszcze dzisiaj nie usiadłam, Piano rysuje sufit). Przeprowadziła wywiad rzekę z Dorotą Masłowską pod tytułem Dusza światowa oraz rozmowę z Ewą Kuryluk Manhattan i Mała Wenecja.  Jest także autorką dramatu  Daleko od Wichrowych wzgórz. Była kuratorką i prowadzącą trzech cyklów spotkań literackich Daleko od Wichrowych Wzgórz w Teatrze Dramatycznym w Warszawie, Klubu Kreatywnego Czytania oraz Lesen znaczy czytać – współorganizowanego z Goethe Institut.